قاضى و يا شاهد با تمام وجود بايد پاسدار عدالت بوده و هيچ عاملى اگر چه به قيمت جانشان تمام شود ، نبايد آنان را از راه حق و عدل و صراط الهى باز دارد ، به اين آيهء شريفه توجه عميق كنيد : [ يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُونُوا قَوَّامِينَ لِلَّهِ شُهَداءَ بِالْقِسْطِ وَ لا يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلى أَلَّا تَعْدِلُوا اعْدِلُوا هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوى وَ اتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ خَبِيرٌ بِما تَعْمَلُونَ ] « 1 » . اى اهل ايمان ! همواره [ در همهء امور ] قيام كننده براى خدا و گواهان به عدل و داد باشيد . و نبايد دشمنى با گروهى شما را بر آن دارد كه عدالت نورزيد ؛ عدالت كنيد كه آن به پرهيزكارى نزديك‌تر است . و از خدا پروا كنيد ؛ زيرا خدا به آنچه انجام مىدهيد آگاه است . اينجا نيز بايد گفت : در فضاى محاكم و دادگاه‌ها سخن عدل و گواه عدل بسيار كم و قاضى و گواه عادل نادر است . اسلام نسبت به امر قضا و نسبت به شخص گواه و شاهد بسيار سخت‌گيرى كرده كه مبادا به اندازه سر سوزنى به حق مظلومى تجاوز شود . اسلام براى قاضى و گواه غير عادل هيچ ارزشى قائل نيست و بلكه با كمال شدت كار هر دو را حرام و غير شرعى و عملشان را جاذب عذاب سخت الهى در قيامت مىداند . در اينجا لازم است به گوشه‌اى از مسئله قضا در اسلام اشاره رود شايد خواننده را نفعى الهى عايد گردد .

--> ( 1 ) - مائده ( 5 ) : 8 .